Çocukluk çağında anne ve baba başkalarından daha farklı algılanıp değer­lendirilir. Onlar düş gücüyle ve gerçek dışı bir görüşle güçlü, üstün varlıklar olarak kabul edilir. Yaş ilerledikçe çocuk gençlik çağına yaklaştıkça ana ba­banın dokunulmazlığı azalır, başkalarıyla karşılaştırılıp gerçekçi olarak de­ğerlendirilir. Bu durum gençlik çağında hızlanır. Kendisini evrenin merke­zinde etkin ve güçlü gören genç, ana babasını etkisiz, güçsüz, yetersiz görme­ye başlar. Belleğindeki ana baba imgesinin silinmesi, gencin onlara duyduğu güveni azaltır. Hatta onları eleştirir. Öte yandan ailenin, anne ve babasının, yakın çevrenin uzantısı olmaktan kurtulmak için değişik ve yeni iletişim kay­nakları arar. Her ileti (mesaj) gençte olumlu ya da olumsuz iz bırakır, davra­nış değişikliği yapar. İletişimde bulunduğu kişilerin özelliğine göre giyinme­sini, oturmasını, yürümesini, çalışmasını, amaçlarını, inançlarını, dünya görü­şünü, düşüncelerini etkileyen iletiler alır.