İnsan düşüncesi somut ve soyut kavramlardan oluşur. Varlıkları, durumla¬rı, olayları anlatan somut kavramlar yanında; duyguları, düşünceleri anlatan soyut kavramlar da vardır.
Dildeki sözcüklerin büyük çoğunluğunu kavramlar oluşturur. Kavramlar dilin temelidir. Bu nedenle düşünceyle dil arasında sıkı bir bağlantı vardır. Küçük çocuklar önce kavramları öğrenir, daha sonra bu kavramları anlatan sözcükleri kullanmaya başlarlar. Zamanla öğrendikleri bütün kavramların adını bilir, gerekli sözcüğü kullanırlar. Arabayı, atı, evi, topu, düşünürken ay¬nı zamanda onun adını da düşünürler ya da gözlerinin önünde sarı renk can¬lanırken sarı sözcüğünü de hatırlarlar.
Böylece çoğu kez kavramsal düşünce sözel düşünceye dönüşür. İnsanlar; kişi, nesne, durum, olgu, olay, işlev anlatan kavramları sözcüklerle adlandır¬dıklarından, düşünmenin temelini sözcükler ve sözcüklerle bağlantılı işlevler oluşturur. İnsanların sözcük dağarcığı ve dil bilgisinin ilke ve kuralları, aynı zamanda düşünceleri üzerinde etkili olur.
Ancak bütün bunların varlığı, düşünmenin varlığına bağlıdır. Düşünme, dil gibi insanın kendisini çeşitli yönleriyle ifade etmesine ve insanlar arasın¬da iletişime olanak sağlayan bir araç ortaya koymuş ve geliştirmiştir. Dil de insanın iç dünyasını dışa yansıtarak kendini ifade etme olanağı sağlamıştır.