Dil toplum içinde dinamik bir biçimde değişir ve gelişir. Dilin bu do¬ğal gelişimi; durdurulamaz, engellenemez, zorlanamaz. Değişen ve gelişen dil, bir yandan içindeki düzensizlikleri kendi kendine düzeltme yoluna gi¬derken öte yandan zaman içinde dilde birtakım aşınmalar ve yeni ihtiyaçlar ortaya çıkar. Dilin değişmez "standart dil" kabul edilmesi, dilin özelliği ol¬maktan çok, o dili ya da lehçeyi kullanan insanların toplum yönetiminde söz sahibi olmalarından ileri gelmektedir. Dil üzerinde araştırma ve çalışma ya¬panların da içinde yaşadıkları toplum koşullarının etkisi altında kaldıkları, bu nedenle yaşadıkları dönemi yansıttıkları görülmektedir.
Dil en önemli iletişim aracıdır. İletişimin kurulması için ortak simge-ler sisteminin olması gerekir. Bu sistem gerçekleştirilirse iletişim sağlanabi¬lir. Kullanılan bir sözcüğün aynı varlığa, duruma ya da eyleme işaret etme¬si gerekir. Örneğin; "çam" sözcüğünün zihinlerde uyandırdığı imge aynı ol¬malıdır.
Dil yapay semboller sistemidir. Çünkü dilin yapısı ve özellikleri aynı di¬li konuşanlar arasındaki bir uzlaşımla doğmuştur. Bu sebeple dil toplumdan topluma değişir. Diller farklı olabileceği gibi, aynı dili konuşanlar arasında da yörelere göre şive ve lehçe farklılıkları oluşur.
Dil insanın düşünme yeteneğinin ürünüdür. Eğer insan düşünme ye¬teneğine sahip olmasaydı dili de diğer canlılarda olduğu gibi içgüdüsel bir iletişim aracı olarak kalacaktı. Düşünme yeteneği bu yapay semboller siste¬minin oluşturulmasını ve geliştirilmesini sağlamıştır.