Hayvanlar birbirleriyle kendileri için anlamlı olan sesler ve işaretler aracı¬lığıyla iletişim kurarlar. Köpeğin havlaması, kedinin miyavlaması, kuşun öt¬mesi gibi sesler; tavus kuşunun kabarması, maymunun hareketleri gibi işaret¬ler hayvanlarda iletişim aracıdır.
Hayvanların bu biçimde sesle ya da işaretle kurdukları iletişim içgüdüsel bir özellik taşır. Bunlar anlamlı birer işarettir, simge niteliğinde olmadıkları için dil değildir.
Büyüklüğü ve yapısı bakımından insan beynine en yakın yapıya sahip olan şempanzenin beynidir. Buna karşın şempanzeye dil ve konuşma öğret¬mek için yapılan bütün çalışmalar başarısız kalmıştır. Şempanzenin insan se¬sine benzer biçimde çıkardığı ünlü harfin u'ya, ünsüz harflerin de k, m, p'ye benzediği görülmüştür. Bu harflere benzer ses çıkarmasına karşın şempanze bunları bir araya getirip birleştirememiştir.
Bu araştırmaların sonucuna bakarak şempanzenin, ses tellerini yöneten kaslarıyla beyin iletişiminin yeterli olmadığı söylenebilir.
Bu nedenle hayvanların doğal dilleri yoktur. Yukarıda söz ettiğimiz gibi, köpeğin havlaması, kedinin miyavlaması, kuşun ötmesi kalıtımla geçen içgü¬düsel davranışlardır. Yabani hayvanlar bunları kullanarak birbirlerine tehlike olduğu, besin bulunduğu, o alanın kendisine ait olduğu, yaklaşılmaması uya¬rısı gibi iletiler verirler. Evcil hayvanlarsa yemek yemek, dışarı çıkmak, okşan¬mak vb. isteklerini insanlara iletmeyi öğrenirler.