Davranışların çocukluk ve gençlikteki duygusal gelişme dö­nemlerine geri dönmesi gerileme mekanizmasıdır. Gerçeklerden kaçmak, kaygı ve gerilimden kurtulmak için kişi çok eskilerde kalmış çocukluk yaşla­rının tutum ve davranışlarını benimseyerek o yılların dirlik düzenlik içinde olan, aileden ve çevreden destek bulan, anlayış gören dönemini yeniden ya­şamak ister.
Gerileme, çocukluk dönemindeki saplantılar yönünde olur. Yetişkinlere özgü nesne ve kişi ilişkilerinden, çocukluk dönemleriyle ilgili olanlara ya da bunların yerini tutanlara doğru gerileme ruh sağlığını bozar. Engellerle kar­şılaşan insan, kişiliğini bunları aşamamanın yarattığı kaygıdan kurtarmak için bu tür savunma mekanizmasına sığınır. Gerilemede bilinç dışı istekler canla­nır ve değişik belirtilerle bilince çıkarsa ruhsal bozukluklara neden olur. Bi­linç alanı türlü korkular, endişeler, gerçek dışı düşüncelerle dolar. Günlük ya­şamın gerçekleriyle başa çıkamayan, bunların yarattığı kaygıyı başarılı biçim­de çözemeyen kişi, ruhsal bir yakınma ya da bozukluğa sığınarak kendini sa­vunur. Ancak bu savunma biçimi sağlıklı değildir.
Kimi kez gelip geçici gerilemeler günlük yaşamda da ortaya çıkar. Yaban­cı birinin yanında heyecanlanmak, düşündüğünü söyleyememek, kekele­mek, aşırı el kol hareketleri yapmak, küçük bir engel karşısında bağırıp çağır­mak, çevreden anlayış ve destek beklemek, aşırı duygusallık ya da heyecan belirtileri, çc kluk dönemi saplantılarına geri dönüştür.