İnsanın bencilliğini bastırarak ilgi, sevgi ve saygısını başkaları­na yöneltmesine özgecilik (diğerkâmlık) denir. Bu tür işleyen savunma me­kanizmasında kişi sürekli olarak başkalarının sorunlarıyla ilgilenir. Onlara çözüm bulmaya çalışır. Böylece kendi kaygısından kurtulma yollarını arar. Özgeciliğin sınırı ve düzeyi, kişinin bilgi ve kültür düzeyine göre değişir. Kimsesiz bir çocuğa, komşusuna yardım eden insanla, insanlara yardımcı ol­mak için çalışan doktor, bilim insanı ya da insanları aydınlatmak için çabala­yan yazar da özgecidir. Ancak gösterdikleri özgeciliğin biçimi, sınırları ve et­ki alanı birbirinden farklıdır.