Yansıtma; insanın kendisinde görmek istemediği eksik, yersiz davranış­ları, beğenmediği duygu, düşünce, istek ve amaçları başkalarına ya da çevre­sine yükleme yoluyla dışa yansıtmasıdır. Burada iki tür davranış söz konusu­dur. Birinde, kişi beceriksizliğinin, yetersizliğinin, başarısızlığının nedenleri­ni başkalarında arar. Okulda başarısız olan genç, bu durumundan ana baba­sını, öğretmenini sorumlu görür. Ya evde kendisine çalışma olanağı verilme­diğini ileri sürer ya da öğretmenin kendisine garazi olduğundan söz eder. İkinci yansıtma biçiminde, kişi kendisinin olumsuz, çirkin, hatalı istek ve tu­tumlarını başkalarına yakıştırır. Örneğin; yakalanacağından korkan bir öğren­ci sınavda kopya çekmek için güçlü bir arzu duymasına rağmen çekemez. Bu kez çevresindeki arkadaşlarına karşı kuşku duyarak onları, kopya çekmedik­leri hâlde çekmekle suçlar.
Birisine kızdığı için kötü davranmak isteyen insan, bu duygusunu kötü ol­duğu için bastırır. Buna karşılık, başkalarının kendisine kötü ve kaba davran­dıklarını söyler. Kimi kez dışa yansıtma mekanizması, iki kişi arasında karşı­lıklı olarak işler. İki taraf da bütün çirkin ve kötü gördükleri yanlarını birbirlerine yansıtırlar. Bu durumda ilişki kurup sürdürme olanağı kalmaz. Bir sınır içinde kişiliği kaygıdan koruyan, kişilik gelişmesinde olumlu katkıları olan yansıtma, aşırı ve sürekli olursa kişinin kendini doğru tanıyıp değerlendirme­sini engeller. Ruhsal hastalıklarda dışa yansıtma, algı ve düşünce sapmaları­na, sanrı (halüsinasyon)lara ve taşkınlıklara neden olur.