İnsanların grup içinde bulunmaları, insanın toplumsal bir varlık olmasının kaçınılmaz sonucudur. İnsan kişiliğini başkalarına göre geliştirir, davranışla­rını onlara göre düzenler. Bu nedenle insanın kişiliği ve davranışı, ancak için­de yaşadığı grubun, toplumun amacına, beklentisine, duygusuna, düşüncesi­ne, isteğine, ilkelerine, kurallarına ve zorlamalarına göre anlaşılıp değerlendi­rilir. İnsanın bir grubun içinde olması demek, o gruptaki ortak tutum ve dav­ranışları benimsemesi, onlarla bütünleşip özdeşleşmesi demektir. Bir grubun içinde olmak kişiliğin ruhsal ve toplumsal niteliklerini yaratır. İnsan kendini ve grubunu, başkalarından ve başka grupta bulunanlardan, kısaca grubun dı­şında bulunanlardan ayıran öğeleri, özellikleri belirler. Böylece bir grubun içinde olanlarla dışında kalanlar arasında somut davranışlardan ve soyut kav­ramlardan oluşan bir sınır ortaya çıkar. Kimi gruplarda bu sınır kolay aşılıp geçilir, kimi gruplarda ise geçişe kapalıdır. Çalışma ve iş yerinde, okulda olu­şan arkadaş gruplarında bu sınırın kolay aşılmasına karşılık din, ırk, inanç, milliyet ayrımına dayalı olarak kurulan gruplarda sınırın aşılması, içerdekile­rin dışarıya, dışardakilerin içeriye girmesi çok zor, hatta olanaksızdır.
Beş on kişiden oluşan küçük gruplar, toplumun küçük bir örneği olarak kabul edilir. Sosyologlar ve sosyal psikologlar tarafından toplumsal araştır­maların temel konusu olarak ele alınır. Küçük gruplar üzerindeki araştırma ve çalışmalarla topluma ilişkin bilgiler elde edilir.