İdiot, zekâ bölümü 0-24 arasında olanlardır. Ağır zekâ geriliği söz konusu¬dur. Bu tür çocukların sürekli bakımı gerekir. Kendi başlarına hiçbir şey ya¬pamazlar, beceri kazanamazlar. Embesil, orta derecede zekâ geriliği göste¬renlerdir. Yani zekâ bölümü 25-49 arasında olanlar kendi ihtiyaçlarını karşı¬layacak kadar yetiştirilebilirler. Temizlik, yeme, içme, giyinme, soyunma gibi becerileri kazanabilirler. Ancak okuma yazma öğrenemez ya da öğrendikle¬rini hemen unuturlar. Özel eğitimle toprak kazma, süpürme, silme gibi kaba el becerileri kazanabilirler. Moron (debil), hafif derecede zekâ geriliği göste¬renlerdir. Zekâ bölümleri 50'den fazladır. Geç ve güç de olsa okuma yazma öğrenebilirler. İlköğretimin üçüncü ya da beşinci sınıfına kadar okuyabilir¬ler. Soyut düşüncenin gerekli olmadığı basit ve kolay işleri, el becerilerini öğ¬renip geçimlerini sağlayabilirler. Ağır, geç ve güç okuyan çocukların bir bö¬lümünün zekâsı normale yakındır. Bunlar yardım ve destekle bir sınıra kadar öğrenimlerini sürdürebilirler. Geç ve güç öğrenip çabuk unuturlar. Ancak sık sık yapılan alıştırmalar öğrenilenleri pekiştirebilir. Çevrede ve okulda bu tür öğrenciler yanlışlıkla tembel, dikkatsiz, dalgacı olarak değerlendirilir. Okuma yazmayı geç sökerler. Arkadaşlarının düzeyine erişmek için çok çaba harcar¬lar. Ancak hiçbir zaman onlar kadar başarılı olamazlar.
Zekâ geriliği ya kalıtımsal olarak ya da hastalık ve hasar sonucunda olu¬şur. Düşük zekâlı ailelerin çoğunlukla düşük zekâlı çocukları olur. Hamile¬lik sırasında annenin geçirdiği bazı hastalıklar (kızamıkçık, frengi vb.), do¬ğum sırasında bebeğin oksijensiz kalması sonucu oluşan beyin hasarı, bazı hormonal bozukluklar vb. zekâ geriliğinin kalıtımsal olmayan nedenleridir.